Πολιτική ανάλυση και πολιτική εκτίμηση
Εκδηλη η ανησυχία της αριστεράς αυτή τη φορά όχι γιατί επιτίθεται στη χώρα ο ιμπεριαλισμός αλλά επειδή διαπιστώνει ότι επιστρέφει η φεουδαρχία στην εξελιγμένη της μορφή. Μετά από δεκαετίες σκληρών αγώνων τα δικαιώματα των εργαζομένων καταρρέουν. Οσο δίκαιη δείχνει η κατάρρευση των εργαζομένων πολυτελείας τόσο άδικη είναι η κατάρρευση στους εργαζόμενους της πρώτης γραμμής που σηκώνουν το βάρος της παραγωγής.
Η αριστερά είναι αιφνιδιασμένη και τελικά εγκλωβισμένη στο ερώτημα φιλελευθερισμός η φεουδαρχία. που θέτουν οι καταστάσεις και η χρεοκοπία μετά την κατάρρευση του κρατισμού. Τρία είναι τα πιθανά μονοπάτια και οι επιλογές είναι ελάχιστες. Είναι η ώρα που η αριστερά κάνει το ταμείο της επιλογής της να στηρίξει τον κρατισμό σαν μέσο άμυνας απέναντι στον φιλελευθερισμό. Υποστηρίζοντας τον κρατισμό η αριστερά εξέθρεψε και ενίσχυσε τους φεουδάρχες που φαίνεται να επιβάλουν τη δική τους γραμμή χωρίς ιδιαίτερο κόπο.
Θα φανεί υπερβολίκό όμως δεν είναι. Η Ελλάδα της χρεοκοπίας φαίνεται να έχει την ίδια μοίρα που είχε η η Σοβιετική Ενωση όταν έριξε την λευκή πετσέτα απέναντι στον καπιταλισμό. Η Ελλάδα αναζητεί σαν σωτήρες τους εγχώριους "Ρομάν Αμπράμοβιτς" που ήδη έπιασαν τα μαχαιροπήρουνα για να τεμαχίσουν την κρατική περιουσία και να μοιράσουν τα φιλέτα με τα λεφτά που έκλεψαν και την σύμπραξη του ξένου παράγοντα. Και η μάζα φαίνεται να αποδεχτεί αυτή την εξέλιξη επειδή η μάζα δεν διαφέρει σε τίποτα από τα σκυλιά που ψάχνουν αφεντικά να τα ταϊσει.
Το σύστημα έχει καταφέρει μια τεράστια νίκη στην ελληνική πραγματικότητα. Οι εργαζόμενοι πάσης φύσεως και αυτή η επιχειρηματικότητα πρέπει να επιλέξουν ανάμεσα στο πρόβατο και τον σκύλο. Και ο πολιτικός διάλογος πρέπει να διεξάγεται με βελάσματα η γαβγίσματα στις πλατείες. Το κόκκαλο, το μαντρί, το γάβγισμα , το βέλασμα αποτελούν τις λέξεις κλειδιά του συστήματος. Ούτε ο σκύλος , ούτε το πρόβατο ανησυχούν το σύστημα απεναντίας αυτό προωθεί με κάθε τρόπο το μάντρωμα και τις αγέλες. Ο εκπεσμός της ελληνικής κοινωνίας ελάχιστα απασχολεί τους φεουδάρχες , έτσι λειτουργούσαν και θα λειτουργούν πάντα τα βασίλεια και τα τσαρικά καθεστώτα. Τους αρκούν οι αυλές, οι υποστηρικτές, τα πρόβατα και τα σκυλιά.
Καταλαβαίνει κανείς εύκολα τον ξαφνικό ερωτισμό πρώτα του Καραμανλή και μετά του Σαμαρά με τη σημερινή Ρωσία. Οι κληρονόμοι της εμφυλιακής δεξιάς αφού εξόντωσαν τις δημοκρατικές δυνάμεις στην παράταξη τους προετοίμασαν το έδαφος για τη μετάβαση στη φεουδαρχία αναζητώντας στήριγμα στη ρίζα του τσαρικού καθεστωτισμού, την Ρωσία. Η οποία Ρωσία εμπορικά δεν υπάρχει σήμερα 20 χρόνια μετά την κατάρρευση του κομμουνιστικού συστήματος , και όμως η εμφυλιακή δεξιά τη διαλέγει για στρατηγικό συνεργάτη αποκλειστικά και μόνο επειδή θέλει να στηρίξει την φεουδαρχία στην Ελλάδα μετά την έξοδο από την Ευρώπη. Αυτή η επιλογή πρώτα από όλα ενοχλεί τον Περισσό που λόγω όσφρησης έχει καλύτερα αντανακλαστικά από τις άλλες αριστερές δυνάμεις. Για αυτό γίνεται λόγος για μαύρο μέτωπο στο τελεταίο εξάμηνο από τις κομμουνιστικές επάλξεις που αντιλαμβάνονται ότι παγιδεύτηκαν.
Στο δεξιό στρατόπεδο ο αγώνας του Σαμαρά επιτέλους δικαιώνεται. Πολέμησε το μνημόνιο για το καλό της χώρας θα είναι η απολογία του στον δικαστή του μέλλοντος. Ο Παπανδρέου έπρεπε να φύγει εκτός προσκηνίου επειδή ήταν δημοκράτης , άρα ήταν εξ ορισμού εχθρός της φεουδαρχίας που καλείται να βγάλει τη χώρα από το αδιέξοδο. Για τον ίδιο λόγο οι φεουδαρχικές δυνάμεις επετέθηκαν επιλεκτικά σε κάθε δημοκρατική εστία την τελευταία τριετία. Ο Σαμαράς κατάφερε να συσπειρώσει τις μαύρες δυνάμεις χωρίς εκλογική διαδικασία μέσα από την αντιμνημονιακή πολιτική όμως δεν έχει καταλάβει ακόμα ότι θα βρει μπροστά του μέτωπο κατά της φεουδαρχίας. Νομίζει ότι οι σχεδιασμοί επί χάρτου έχουν για τελευταία σελίδα την επιστροφή στο 1950 και σε απομιμήσεις των τσαρικών καθεστώτων όμως αυτή η άποψη είναι αφελής, υπάρχουν και άλλες σελίδες που δεν μπορεί να τις διαβάσει. Κατά την εκτίμηση μας ο Σαμαράς θέλοντας και μη θα υποχρεωθεί να παίξει το ρόλο του λαγού για την επιστροφή της δημοκρατίας σε αυτή τη χώρα και την επιστροφή της στον σύγχρονο κόσμο μετά από μια περίοδο απομόνωσης και πραγματικής φτώχειας.
Πολλοί θα αναρωτηθούν κατά πόσο μπορεί να δημιουργηθεί δημοκρατικό μέτωπο στη σημερινή Ελλάδα και με αυτή την κρίση. Πράγματι είναι σχεδόν αδύνατο να ενωθουν οι κομμουνιστές και οι αριστεροί με τους φιλελεύθερους και τους αυθεντικούς καπιταλιστές σε έναν πόλεμο απέναντι στις δυνάμεις και τους στρατούς της ολιγαρχίας. Και είναι πολύ δύσκολο αφού ήδη ένα τεράστιο τμήμα της πρώην κρατικοδίαιτης διεφθαρμένης ελληνικής επιχειρηματικότητας πρόδωσε ήδη τον καπιταλισμό και την παραγωγικότητα και προσχώρησε στο μαύρο στρατόπεδο που του υπόσχεται ρόλο αφέντη σε μια κοινωνία δούλων. Δεν αιφνιδιάζουν τα γουρούνια με αυτή τη στροφή άλλωστε ποτέ δεν ήταν καπιταλιστές γιατί ποτέ δεν ήταν ανταγωνιστικοί. Έγιναν καμπόσοι με τον κρατικό κορβανά , τους εκβιασμούς, τα λαδώματα στην κρατική μηχανή, τις δολοπλοκίες και τα δάνεια. Αυτοί οι επιχειρηματίες όμως είναι νεκροί και μαζί με τη συνέχεια τους, ανήκουν στα νεκροταφεία απλώς δεν έχουν καταλάβει ακόμα τι τους ξημερώνει. Το αδύναμο σημείο του πανίσχυρου μαύρου μετώπου είναι ότι αποτελείται από νεκρή φύση, από νοσταλγούς, από σταγονίδια και εραστές του μεσαίωνα. Το ισχυρό όπλο της αδύναμης σήμερα δημοκρατικής συμμαχίας είναι ότι αποτελείται από ζωντανές δυνάμεις , από ανθρώπους που θέλουν το δίκαιο στην παραγωγή από ανθρώπους που υπερασπίζονται το δίκαιο πάνω από το κάθε και όποιο ταμείο.
Πριν συνεχίσουμε είναι απαραίτητη μια παρένθεση. Κάνουν ολέθριο λάθος όσοι υποτιμούν το αδύναμο αριθμητικά και εξουσιαστικό δημοκρατικό μέτωπο και παίρνουν το μέρος του Κακού. Και δεν θα έκαναν αυτό το λάθος αν είχαν την δυνατότητα να αντιληφθούν ότι στην ανθρώπινη ιστορία πάντα το ξύπνημα του Καλού σαν αντίδραση απέναντι στο Κακό δημιουργούσε την τεράστια καταστροφή. Και όμως φτάσαμε στον 21ο αιώνα και ακόμα δεν καταλάβαμε ότι το Κακό και το άδικο διαπραγματεύονται για να επιβληθούν , κάνουν ντιλ, μετράνε τα λεφτά προδίδουν , γλύφουν , αποτελούν μέρος της εφήμερης ανθρώπινης φύσης. Το Καλό και το δίκαιο δεν διαπραγματεύονται , ούτε κάνουν ντιλ, δεν έχουν συναισθήματα απέναντι σε τίποτα όταν ξυπνήσουν από τη δράση του Κακού. Το καλό αντιπροσωπεύει τον ανώτερο κόσμο , είναι η εξέλιξη αλλά και παράλληλα ο φρουρός που μόλις ολοκληρωθούν οι αρνητικές μαθηματικές εξισώσεις παίρνει το όπλο του και χτυπάει αδιάκριτα.
Οι μάζες κατά βάση αντιπαθούν και σταυρώνουν σε πρώτη ευκαιρία το καλό , μισούν το δίκαιο επειδή η ύπαρξη τους γεμίζει με την κλοπή και την αδικία όπως προστάζουν τα συγκριτικά πρότυπα της κάθε εξουσίας. Αυτός είναι και ο λόγος που μέσα στην ανθρώπινη ιστορία πάντα το καλό το εκπροσωπούσαν μειονότητες και περιθώρια που κάποια στιγμή εξοντώθηκαν από τις δημοφιλείς δυνάμεις του κακού. Και από το σημείο εκείνο ακριβώς ολοκληρωνόταν κάθε φορά η αρνητική εξίσωση που προκαλούσε το ξύπνημα του Καλού με τις χαοτικές καταστροφές. Ελπίζουμε με αυτή την παρένθεση να δώσαμε μια λεπτομερή παράσταση για την διαδικασία δράσης και αντίδρασης και τον ρόλο που διαδραματίζουν οι ελάχιστες δυνάμεις του Καλού απέναντι στην ισχύ του Κακού μέσα από εξισώσεις που αρκετοί αναζητούν να κατανοήσουν. Το κεντρικό νόημα αυτής παρένθεσης αποτελεί νομοτέλεια η οποία είναι αδύνατο να αμφισβητηθεί για την επιρροή που ασκεί πάνω στην εξελικτική διαδικασία.
Επανερχόμαστε στην ελληνική εξουσιαστική κατάσταση. Η λαϊκή δεξιά λοιπόν πολέμησε τη δημοκρατία στο πρόσωπο του Παπανδρέου με όπλο την αντιμνημονιακή πολιτική. Το ίδιο έκανε και το λαϊκό πασόκ και δυστυχώς ένα τμήμα της αριστεράς που παρασύθηκε λόγω και εσωτερικού ανταγωνισμού. Η συγκρότηση του μαύρου μετώπου αποτελεί το μονοπάτι που επέλεξε να πάρει η εξουσία. Το άλλο μονοπάτι ήταν η δημοκρατία όμως ενοχοποίηθηκε επειδή βαφτίστηκε με αυτόν τον όρο η μεταπολίτευση.
Οι ηλιθίες μάζες σήμερα έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η φταίει η δημοκρατία διαβάζοντας τις ταμπέλες και τις βιτρίνες του συστήματος ενώ συνέβη ακριβώς το αντίθετο . Η Ελλάδα στη διάρκεια της μεταπολίτευσης κυβερνήθηκε από τον πολυφασισμό που λόγω του πληθυσμού του και της προηγηθείσης δικτατορίας βαφτίστηκε δημοκρατία. Στην πραγματικότητα την καταστροφή την έφερε η μη τήρηση της δημοκρατίας αλλά η φεουδαρχία που έρχεται δαιμονοποιεί τη δημοκρατία για να έχει άλλοθι και βήμα.
Ο προγραμματισμός για την άνοδο της φεουδαρχίας στην εξουσία δεν έγινε πρόσφατα. Ξεκινήσε πριν από 7-8 χρόνια τότε που πήρε την εξουσία η εμφυλιακή δεξιά του Καραμανλή και του Σαμαρά που συγκυβέρνησαν μαζί με τα επιχειρηματικά συμφέροντα. Τότε προγραμματίστηκε και η σημερινή καταστροφή των ΜΜΕ μέσα από από τον υπερδανεισμό ώστε μόλις τραβούσαν το σκοινί να έπεφτε όλος ο μηχανισμός της ενημέρωσης μέσα από το ντόμινο. Καθόλου σύμπτωση η περίπτωση του Αλτερ , ήταν ένας από τους δούρειους ίππους που θα κατέστρεφαν τους ενημερωτικούς μηχανισμούς ώστε να μην υπάρχει η παραμικρή αντίσταση απέναντι στην φεουδαρχία. Η κρίση στα ΜΜΕ ήταν προγραμματισμένη όταν το σύστημα αποφάσισε ποιό θα ήταν το μέλλον της χώρας. Ένα μέλλον χωρίς Ευρώπη , χωρίς ευρώ , ένα μέλλον με ατιμασμένη την ελληνική νεολαία, ένα μέλλον με πολυπληθείς κοινωνίες δούλων που θα εκλιπαρούν η θα σκοτώνονται μεταξύ τους για να αποκτήσουν την εύνοια του αφέντη.
Σύμμμαχος της λαϊκής δεξιάς , το κομματικό πασόκ το αποκαλούμενο βαθύ πράσινο. Οι δυνάμεις της δεξιάς αφού εξόντωσαν τα δημοκρατικά στοιχεία στις εσωκομματικές εκλογές με την βοήθεια του βαθύ πασόκ στη συνέχεια απέκτησαν και τον πλήρη έλεγχο της κομματικής μηχανής του ΠΑΣΟΚ συνεπικουρούμενες από επιχειρηματικά συμφέροντα που παίζουν πάντα σαν μπαλαντέρ. Η μεγάλη μάζη δόθηκε στο μνημόνιο , δεν έπρεπε να πετύχει με τίποτα γιατί αν πετύχαινε η δημοκρατία θα κέρδιζε το χαμένο έδαφος και τα όνειρα της φεουδαρχίας θα κατέρρεαν. Δεν ήταν δύσκολο το έργο του Σαμαρά απέναντι σε μια κυβέρνηση και εναν Παπανδρέου που βρισκόταν σε δέκα μποφόρ η ισορροπούσε σε τεντωμένο σκοινί. Οταν ο πρωθυπουργός είδε τον μεγάλο κίνδυνο και μίλησε για εκλογές αν δεν έπαιρνε ψήφο στις εκλογές της τοπικής αυτοδιοίκησης ο Σαμαράς τον πριμοδότησε για να μην πάει σε εκλογές. Ο Παπανδρέου ήταν αποφασισμένος όμως εκείνη τη στιγμή δέχτηκε ταυτόχρονη πίεση και από το βαθύ πασόκ που ήδη είχε πουληθεί στη φεουδαρχική δεξιά. Μια εβδομάδα αργότερα ο Παπανδρέου σαρώνει στις τοπικές εκλογές σύμφωνα με το σχέδιο.
Στη συνέχεια η εμφυλιακή δεξιά μαζί με τις κομματικές οργανώσεις του πασόκ ρίχνουν στη μάχη τους σωφέρ, τους αγανακτισμένους αυτό το κίνημα των ραν ταν πλάν που δεν ήξεραν γιατί κατέβηκαν στις πλατείες και ούτε θα το καταλάβουν ποτέ. Οι φεουδάρχες πετυχαίνουν τον στόχο τους ανεβάζουν επάνω τον Βενιζέλο μαζί με τα φιλικά επιτελεία και αρχίζει μια σειρά υπογραφών που απλώς στρώνουν το χαλί στη δημιουργία μιας κοινωνίας δούλων. Και από το σημείο αυτό τελειώνουν όλα και ολοκληρώνεται το μαύρο μέτωπο για το οποίο μιλάει σήμερα το ΚΚΕ.
Ο Παπανδρέου είναι μόνος του, το 80% της κομματικής μηχανής του είναι διαβρωμένο και εξαρτημένο, έχει τους πρώην πρασινοφρουρούς φασίστες απέναντι του και ρίχνει την βόμβα για το δημοψήφισμα. Αρνείται να αναλάβει το βάρος της εθνικής εξάρτησης, αρνείται να κυβερνήσει αιώνιους δούλους. Ζητάει καθαρή λύση , ζητάει δημοκρατία γιατί αυτή είναι η φύση του και το dna του. Οι φεουδάρχες αντιδρούν και μαζί τους και ευρωπαίοι εταίροι που έχουν πειστεί στη λύση μιας τριτοκοσμικής Ελλάδας από την οποία θα πάρουν τα λεφτά κόβωντας την σε κομμάτια οριζόντια και κάθετα. Το επιτελείο των φεουδαρχών υποχρεώνει τον Παπανδρέου σε παραίτηση και από τότε αρχίζει η Ελλάδα να αισθάνεται την ανάσα της κόλασης.
Το έργο των φεουδαρχών που σκοτώνουν την πατρίδα τους δήθεν για να την σώσουν ξεκινησε. Η λαϊκή δεξιά και το βαθύ πασοκ φορώντας και εθνικιστικούς μανδύες μιας χρήσης σώνουν την Ελλάδα με την επιβολή τσαρικού καθεστώτος. Και εντάξει ας πούμε ότι την αριστερά κατάφεραν να την βάλουν σε σύγχυση η να την παγιδέψουν , είναι τόσο ηλίθιοι που δεν βλέπουν το αγουροξυπνημένο τέρας που έρχεται από δεξιά εξοργισμένο και έτοιμο να τους καταπιεί; Μα τι λέμε αυτοί όλοι οι φεουδάρχες είναι εθνικιστές και νεοταξίτες γιατί να φυλαχτούν από τα δεξιά; Και αν έρθει το τέρας θα τα βρούνε και θα πιούνε και καφεδάκι. Στο κάτω- κάτω της γραφής ένα τέρας που έρχεται από δεξιά είναι πάντα καλοδεχούμενο από τους φεουδάρχες έστω και αν είναι τέρας. Βλέπετε οι ηλίθιοι δεν μπορούν να σκεφτούν ότι ένα μεγάλο τέρας βλέπει τα πάντα Μπορεί και πηδάει πάνω από τα τείχη και βγαίνει από όποιο μονοπάτι γουστάρει αριστερό η δεξιό και λογαριασμό δεν δίνει. Και τότε θα αρχίσει το πάρτι του Καλού με πρώτο πιάτο τους φεουδάρχες και βλέπουμε..
